Sensorische informatieverwerking:

Sensomotorische intergratie is de verwerking van de verschillende zintuigen in de hersenen. Bij de meeste kinderen verloopt dit soepel. Bij sommige kinderen klopt echter de werkelijkheid niet altijd met wat ze waarnemen in hun hersenen.

Ze zijn bijvoorbeeld heel angstig als ze schommelen of durven niet op het klimrek, omdat dit te eng is voor hun gevoel. Deze kinderen verstijven. Ze zijn overgevoelig voor bewegingsprikkels.

Er zijn ook kinderen die juist nergens gevaar in zien, erg wild zijn en de gevolgen niet kunnen bedenken. Deze kinderen blijven bewegen en gaan steeds maar door. Ze zijn continu opzoek naar bewegingsprikkels en lijken juist ondergevoelig.

Andere kinderen willen bepaalde sokken niet aan, want die kriebelen en/of willen steeds hun handen wassen. Ze spelen liever niet in de zandbak, met klei of vingerverf. Ze zien deze materialen als gevaar en moeten zichzelf daartegen beschermen. Deze kinderen lijken overgevoelig.

Het tegenovergestelde is dat kinderen juist weinig lijken te voelen. Ze huilen niet of nauwelijks, ook al is er genoeg reden vanwege bijvoorbeeld een dikke bult. Deze kinderen zitten vaak overal aan met hun vingers. Een ander kenmerk is dat ze erg onhandig zijn.

Bij al deze kinderen kan sensorische integratietherapie van dienst zijn. De verschillende informatie die binnen komt via de zintuigen moet meer in balans komen. Hier kan ergotherapie bij helpen. Via een vragenlijst en een observatie kan de ergotherapeut beoordelen of de sensorische integratie gestimuleerd moet worden.